uzun zamandır yazamıyordum. okulun son haftası okulda birkaç işim vardı, kuzenimin düğünü falan da oldu. Kendimi yeni bilgisayar başına atabildim.
Koskoca bir eğitim yılını bitirdik geçtiğimiz hafta. Bu yıl sanırım biraz daha kendime geldim. Hayır demeyi öğrendim, evet çok basit gibi duruyor ama ben bu seneye kadar hayır diyemezdim. Memnun veya değilim hiç fark etmezdi, çocukluğumdan beri uyumluydum ama bu uyumluluk bazen kullanılıyordu. Bunu bile bile hala hayır diyemezdim, eve gelir kendimi kızardım, ertesi gün gene aynısı olurdu. Sonra kendime geldim ve hayır demeye başladım. Rahatsız olduğumda söyleyebiliyordum artık. Başlarda kalp kırıyormuşum, yanlış yapıyormuşum gibi geliyordu ama sonra normal olduğunu da anladım. Bazen kendimi herkesten uzaklaştırdım, istemedim kimseyi kendimle baş başa kalmak istedim. İhtiyacım vardı çünkü. Evet etrafımda birileri vardı, başta onları gerçekten seviyordum ama aradan 2-3 ay geçince hepsinin çıkar ilişkisi olduğunu anladım. Uzaklaştım, gittim, geldim. Birilerini kazandım, birilerini kaybettim.
Evet yalnız kaldım.
Evet çok düşündüm.
Ama  büyüdüm, çoğu şeyi anladım.
Sinirlendim, ağladım, güldüm, özledim, yoruldum, dinlendim.
Düştüm, tek başıma kalktım.
Ve mutlu muyum, evet!