demin bir paragraflık kısacık bir yazı yazdım. bağlantının kopması sebebiyle yazı yalan oldu. silindi 2 cümlem dahi kalmadı şimdi paylaşacak, okuyacak. bi daha yazsam da önceki gibi nasıl olsun? kek mi yapıyoruz yazi mi yazıyoruz, hamuru ayni tarifte kıvamında olsun? 
işte hayatıma uyarlayın bu hadiseyi. kaçan hevesler, söylenememiş cümleler dolduruyor her yeri. huzurun oturacak yeri yok.

ne istediğini bilememek kötüdür. ama daha da kötüsü ne istediğini bilmek ama yapmaya cesaret edememektir. insan kendini suçlar durur. korkak, güçsüz gibi sıfatları uygun görür kendine. birileri üzülmesin diye cesaret edemediği kendi mutluluğunu “hayırlısı” der akışına bırakır. kendisi sebeptir buna ama yine de uğraşmaz. bir süre sonra mutluluğu için çabalamaya üşenecek kadar hevesi kaçar çünkü. Sezen Aksu da demiş ya: “ne acı insan kendine ne kadar yenik.” öyle dostlar. insan hep kendine yenik. en çok kendine yenik.