ehehe dün çok komik ya da acıklı mı desem bilemiyorum bir olay geldi başımıza. Arkadaşım yaklaşık olarak 1 aydır bi çocukla konuşuyor ve çocuktan ciddi anlamda hoşlanıyordu. Çocuk da boş değil gibiydi . Ya da bize öyle geliyordu, biz kızları bilirsiniz herif ":))" diye gülse 3 gün odamızda horon teperiz. Biz umutla ve heyecanla çocuğun arkadaşıma yürümesini beklerken çocuk dün gece 11-12 sularında kıza "kanka" dedi. Şimdi gülsem kıza ayıp olacak gülmesem kahkaham içimde patlayacak. (anırırcasına güldüm.) Neyse ki kız da güldü de kötü hissetmedim pek. Önümüzde iki seçenek vardı: ya çocuğa niyetimizi belli edip riske girecektik ya da hmf şey nasıl desem, kanka ayağına sömürü! :D Hepinizin de yapacağı gibi ikinci seçeneği uyguladık tabiki. Bu durum beni çok güldürdü anlatmak istedim. Zaten bu aralar her şeye gülüyorum. Hıh konu hazır buraya kadar gelmişken bir de şundan bahsedeyim:
Son zamanlarda ağlayamadığımı ya da kolay kolay üzülmediğimi fark ettim. Eskiden izlediğimde beni salya sümük ağlatacak olan filmleri müthiş bi soğuk kanlılıkla izliyorum. Vicdanım bahanesiyle yaptığım saflık derecesindeki iyilikleri artık yapmıyorum mantıkla yaklaşıyorum. Ya en önemlisi umursamıyorum! Ya dünyanın en güzelli hislerinden değil mi? "aman banane, şuan hiç kafamı yoramam" en sık kullandığım cümleler arasına girdi bile! Yaşşşşasıııın ! İşte şimdi güçlüyüm :')
Bir daha ne zaman yazarım bilemiyorum dershane başlıyor ve tek hayalime ulaşmanın yolu da dershaneden, okuldan, kitaplardan geçiyor. Anlayacağınız hedef büyük,günler yoğun, zaman kısa, sınav zor.
1 sene sonra burada yine hayallerime ulaşmış vaziyette "yaşasınlı" yazımı yayınlayabilmek dileğiyle kaçıyoruum. :*
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder